شرم (شعری از سید نادر احمدی افغانستانی)

نگاه من که هر زمان تو را مرور می کند

خطی زهرم اتش از تنم عبور می کند

چه نازکانه پیچ می خورد به شکل دود ابرو

تن لطیف تو که رقص چون بلور می کند

به پیش باغ تو اگر بیاید این خزان زده

بهار بخت خویش را پر از غرور میکند

هراس این زمان چه غم مرا که سحر عشق تو

بلا و هرچه را از این قبیل دور می کند

صفای چشم های تو ، گناه  چشم های من

مرا همیشه شرمگین ،تو را چطور می کند؟

از کتاب گل پیراهن سارا